Praktijkperikelen: Verhalen uit de Huisartsenpraktijk

21-10-2025 -

Gebeurtenissen, grappige en bijzondere verhalen. Een kijkje achter de schermen van collega’s! Dit keer een doktersassistente. Lees je mee?

Maandagochtend…

Het is maandagochtend. Na het weekend is het altijd druk. Patiënten die het weekend op de huisartsenspoedpost zijn geweest of juist het hele weekend hebben gewacht tot de huisartsenpraktijk weer open is.

De taken tussen de assistenten in de praktijk worden per dagdeel verdeeld voor de afwisseling. In de ochtend zit ik aan de telefoon. Het begint meteen om 8 uur, 1..2..5..7 patiënten in de wacht. In de praktijk zitten wij met 4 doktersassistentes aan de telefoon, dus de agenda ’s stromen al snel vol. De eerste patiënten willen een afspraak maken. Telefoontje 6: met de assistente van… “Ik was nog niet uitgesproken!” schreeuwt een vrouw in mijn oor: “Ja, ik wil nu een afspraak bij de huisarts! Ik sta al 20 minuten in de wacht, waarom moet dit allemaal zo lang duren!” Ik snap het wel.. het is maandagochtend en druk aan de telefoon. Het is de moeder van Sep, Sep is 4 jaar oud en is met zijn linker voet tussen de spaken van een fietser gekomen toen ze naar school wilde lopen. Moeder is natuurlijk erg geschrokken en al met Sep onderweg naar de huisartsenpraktijk. Ik vraag zijn moeder of ze tussentijds al iets gedaan heeft, is hij aan het koelen? Maar ze geeft aan dat ze over 5 minuten in de praktijk is en hangt de telefoon op. Ik ben eerst verbaast en zie nog een plekje in de agenda over 15 minuten waar ik de afspraak inzet. Ik geef aan mijn collega, die aan de balie zit, door dat Sep er zo aankomt.

Door het raam zie ik een mevrouw met een jongentje die gedragen word binnenkomen en loop erheen. Het is Sep. Ik begeleid ze naar een kleine behandelkamer en vraag haar of Sep zijn voet kan belasten. Dit lijkt moeilijk. Sep lijkt veel pijn te hebben, zijn enkel is dik en er is een schaafwondje te zien dus ik geef hem alvast een paracetamol en een koelpack om te koelen. Vervolgens bel ik de huisarts met de mededeling dat Sep aanwezig is en vertel Sep dat de dokter zo bij hem komt. Ik verlaat de behandelkamer zodat ik weer kan helpen aan de telefoon. Ik zie na 10 minuten de huisarts de behandelkamer inlopen en ga weer verder met het maken van afspraken en telefonische adviezen geven.

Later op de dag blijf ik aan dat kleine verdrietige jongentje denken, hoe is het afgelopen? In de pauze heeft de huisarts laten weten dat ze Sep toch heeft doorgestuurd naar het ziekenhuis voor een röntgenfoto. Het is half 5 als ik besluit toch nog even in zijn dossier te kijken of er een bericht van de röntgenafdeling binnen is gekomen. Helaas geen bericht dus besluit ik moeder nog even te bellen. Ze bood meteen haar excuses aan voor haar gedrag aan de telefoon, dit kwam omdat ze erg geschrokken was en zo snel mogelijk geholpen wilde worden. Begrijpelijk. Moeder geeft aan dat er gelukkig geen breuk is gezien op de foto en dat Sep al weer een klein beetje rondloopt. Dat was fijn om te horen na een drukke dag!

*namen zijn fictief